Logo NorskGrammatikk Norskgrammatikk
PL
A2

A2 – Podstawowy

Zakupy, praca, lekarz, czas przeszły i porównywanie.

Zrób test poziomu (95 pytań)

Gramatyka na tym poziomie

Przymiotniki: uzgadnianie

Przymiotnik zmienia końcówkę, aby pasował do rzeczownika.

Otwórz →

Czas przeszły (preteritum)

Preteritum używasz, mówiąc o tym, co wydarzyło się w konkretnym momencie w przeszłości.

Otwórz →

Szyk zdania: czasownik na drugim miejscu

W norweskim zdaniu głównym czasownik zawsze stoi na drugim miejscu. To najważniejsza zasada norweskiej składni.

Otwórz →

Czasowniki modalne

Czasowniki modalne wyrażają umiejętność, chęć, obowiązek i pozwolenie. Po nich stoi bezokolicznik bez å.

Otwórz →

Czas perfektum: har + imiesłów

Perfektum używasz, gdy coś się wydarzyło, ale moment nie jest ważny, albo gdy ma to znaczenie teraz.

Otwórz →

Przyimki czasu i miejsca

I, på, til i om to małe słowa, ale trudne. Ucz się ich razem ze stałymi wyrażeniami.

Otwórz →

Cztery grupy czasowników słabych

Czasowniki słabe dostają w przeszłości końcówkę -et, -te, -de lub -dde. Grupę zwykle zdradzają spółgłoski przed -e w bezokoliczniku.

Otwórz →

Czasowniki mocne i nieregularne

Czasowniki mocne nie dostają końcówki w przeszłości. Zamiast tego zmieniają samogłoskę: drikke – drakk. Najczęstsze czasowniki są mocne, więc trzeba je wykuć.

Otwórz →

Zaimki wskazujące

Denne bilen, det huset der: gdy na coś wskazujesz, rzeczownik ma formę określoną.

Otwórz →

Przysłówki

Gdzie stoi ikke? Dlaczego hjem, a hjemme? Oto zasady przysłówków.

Otwórz →

Spójniki

Og, men, så łączą zdania główne. At, fordi, når otwierają zdanie podrzędne – i zmieniają szyk.

Otwórz →

Wyrazy złożone

Norweski tworzy nowe słowa, sklejając stare: buss + sjåfør = bussjåfør (kierowca autobusu). Kiedy widzisz części, długie słowa stają się łatwe – ale pisze się je razem.

Otwórz →

Nieregularne przymiotniki

Większość przymiotników ma prosty wzór: stor – stort – store. Mała grupa go łamie i oczywiście są to słowa, których używasz cały czas: liten, annen, egen, blå, gammel.

Otwórz →

Dopełniacz i przynależność: Pers bil, bilen til Per

Po norwesku można powiedzieć, do kogo coś należy, na kilka sposobów: Pers bil, bilen til Per i – w mowie – Per sin bil. Przy rzeczach i miejscach używa się raczej przyimka: taket på huset (dach domu).

Otwórz →

Zaimki nieokreślone: noen, ingen, alle, hver

Noen, ingen, alle i mye to słowa, których używasz, gdy nie możesz albo nie chcesz powiedzieć dokładnie, kto lub co. Słyszysz je cały dzień – w sklepie, w pracy i w autobusie.

Otwórz →

Czasowniki z -s: synes, trives, finnes, møtes

Niektóre czasowniki zawsze kończą się na -s, choć nie są w stronie biernej. Przydają się codziennie: Jeg synes det er kaldt (Moim zdaniem jest zimno). Hvordan trives du i Norge? (Jak ci się podoba w Norwegii?)

Otwórz →

Mylone pary czasowników: ligge/legge, sitte/sette, vite/kjenne

Niektóre norweskie czasowniki wyglądają podobnie albo dzielą między siebie to, co w Twoim języku jest jednym słowem. Tu zobaczysz różnicę między ligge i legge, vite i kjenne, bli i være – na przykładach z życia.

Otwórz →

Pisownia: podwójne spółgłoski i wielkie litery

Norweski pisze się prawie tak, jak się wymawia, ale kilka zasad trzeba znać. Najważniejsze dotyczą podwójnych spółgłosek i wielkich liter.

Otwórz →

Wyrażenia czasu: i går, om en uke, for ... siden

Małe słowa jak om, i, for … siden, da i når mówią, kiedy coś się dzieje. Łatwo je pomylić, a używasz ich codziennie – w pracy, u lekarza i gdy umawiasz się ze znajomymi.

Otwórz →

Słówka z nagraniem