Zaimki dzierżawcze: min, din, sin
Zaimki dzierżawcze pokazują, do kogo coś należy. Wiele z nich odmienia się według rodzaju rzeczownika.
Uczymy bokmål, najczęściej używanej odmiany pisanego norweskiego.
O co tu chodzi?
Zaimki dzierżawcze pokazują, do kogo coś należy: mój samochód, twoja kurtka, nasze mieszkanie. Używasz ich ciągle, gdy mówisz o rodzinie, domu i swoich rzeczach.
W norweskim zaimek dzierżawczy stoi zwykle po rzeczowniku, a rzeczownik jest w formie określonej: «bilen min» (mój samochód), «huset mitt» (mój dom), «barna våre» (nasze dzieci). Forma zmienia się według rodzaju rzeczy, nie właściciela: «bilen min», «hytta mi», «huset mitt», «skoene mine». Gdy postawisz go przed rzeczownikiem, akcentujesz go: «Det er min bil, ikke din!» (To MÓJ samochód, nie twój!)
Polski szyk «samochód mój» brzmi poetycko, a w norweskim to forma zupełnie zwykła. Dobra wiadomość: norweskie «sin» działa prawie jak polskie «swój»: «Per vasker bilen sin» – Per myje swój samochód. «Bilen hans» znaczy, że samochód należy do kogoś innego. Polakom ta różnica przychodzi łatwo.
Zasady
- min/mi/mitt/mine (mój), din/di/ditt/dine (twój), vår/vårt/våre (nasz), deres (wasz, ich), hans (jego), hennes (jej).
- Zwykle zaimek stoi po rzeczowniku w formie określonej: bilen min (mój samochód), huset mitt, bøkene våre.
- Przed rzeczownikiem jest akcentowany: Det er min bil, ikke din!
- Sin/si/sitt/sine działa jak polskie „swój”: Per vasker bilen sin (swój samochód). Per vasker bilen hans (jego, czyli kogoś innego).
Przykłady
- Dette er huset mitt.To jest mój dom.
- Hvor er nøklene dine?Gdzie są twoje klucze?
- Anna besøker moren sin.Anna odwiedza swoją mamę.
- Sønnen vår begynner på skolen i høst.Nasz syn idzie do szkoły tej jesieni.
- Har du sett telefonen min? Jeg fant den ikke i jakka.Widziałeś mój telefon? Nie znalazłem go w kurtce.
- Ola og Kari leier ut hytta si i juli.Ola i Kari wynajmują swój domek w lipcu.
- Er dette ditt eller mitt glass?To twoja czy moja szklanka?