Budowanie zdań A1

▶ Barna er sultne, for de har ikke spist lunsj.

Dzieci są głodne, bo nie zjadły lunchu.

💡 For łączy dwa zdania główne, więc ikke stoi po odmienionym czasowniku, «de har ikke spist». Tym różni się od fordi.

▶ Ta med paraply, for det skal regne i ettermiddag.

Weź parasol, bo po południu będzie padać.

💡 Zdanie z for stoi po poleceniu i ma zwykły szyk, «for det skal regne». Nie można go przenieść na początek.

▶ Jeg liker kaffe, men jeg liker ikke te.

Też poprawnie: Jeg liker kaffe, men ikke te.

Lubię kawę, ale nie lubię herbaty.

💡 Po men jest zwykłe zdanie główne z podmiotem, czasownikiem i dopiero potem ikke. «Men ikke te» to krótka, poprawna wersja.

▶ Butikken åpner klokka ni og stenger klokka tjue.

Też poprawnie: Butikken åpner klokka ni, og den stenger klokka tjue.

Sklep otwiera się o dziewiątej i zamyka o dwudziestej.

💡 «Butikken» to słowo z en i zamienia się na den. Przy tym samym podmiocie możesz też opuścić den i napisać «og stenger klokka tjue».

▶ Vil du sitte her eller ved vinduet?

Też poprawnie: Vil du sitte her, eller vil du sitte ved vinduet?

Chcesz usiąść tutaj czy przy oknie?

💡 Różni się tylko miejsce, więc najkrócej jest «her eller ved vinduet». W pełnym drugim pytaniu czasownik stoi na początku, jak w «eller vil du».

▶ Jeg har en datter, og hun heter Sofia.

Mam córkę, a ona ma na imię Sofia.

💡 «En datter» w drugim zdaniu zamienia się na hun. Bez hun zdanie mówi, że to ja mam na imię Sofia.

▶ Vi kan ta bussen, eller vi kan gå.

Też poprawnie: Vi kan ta bussen eller gå.

Możemy pojechać autobusem albo pójść pieszo.

💡 Po kan jest bezokolicznik, także po eller, czyli «kan gå». Przy tym samym podmiocie i czasowniku modalnym możesz skrócić do «eller gå».

▶ Leiligheten er fin, men den er dyr.

Też poprawnie: Leiligheten er fin, men dyr.

Mieszkanie jest ładne, ale drogie.

💡 «Leiligheten» po men zamienia się na den. Możesz też opuścić «den er» i powiedzieć «fin, men dyr».

▶ Jobber Anna i dag, eller har hun fri?

Anna pracuje dzisiaj czy ma wolne?

💡 Dwa różne czasowniki, więc oba pytania zostają. Drugie pytanie też zaczyna się od czasownika, a Anna zamienia się na hun, «eller har hun fri».

▶ Det er sol, men det er kaldt.

Świeci słońce, ale jest zimno.

💡 Oba zdania potrzebują podmiotu det. Po men mówimy «men det er kaldt», a nie «men er det kaldt».